Zawsze śnieg, zaspy, drzewa tak cudownie pokryte białym puchem i siarczysty mróz po prostu sprawiały mi radość. Nie tym razem niestety. Bo tym razem przypominają straszny ból, rozpacz, niespodziewane i nieuniknione jednocześnie. Śmierć mojej Mamy. Wtedy w lutym była właśnie taka pogoda jak w minionym tygodniu. Chyba nie tylko mnie się tak kojarzy mróz i śnieg. Wszyscy w domu chodzimy jacyś przygaszeni, smutniejsi niż zwykle, bardziej zamyśleni.

Tak sobie myślę, że niestety zima to nie jedyna pora roku związana ze smutkiem w mojej rodzinie. „Sam koniec marca, wiosna jakoś wcześniej przyszła, piękne słońce, ciepło…” A w nas też był wtedy ból niesamowity. Też to straszne „niespodziewane”. Wracaliśmy ze szpitala zamiast we trójkę… niestety tylko we dwójkę.

Ale była też następna wiosna i dzień kiedy wreszcie udało nam się wrócić ze szpitala we trójkę… Pamiętam, że drzewa wtedy w ciągu kilku dni po prostu wybuchły zielenią. I tak jadąc do domu, z Zuzią tuż obok, pomyślałam, że Bóg chyba w jakiś sposób wynagradza nam tamtą zeszłoroczną wiosnę. A to była tylko cisza przed burzą. Przed ogromną burzą, kolejnym w naszym życiu tornadem, które zmieniło nas, nasze myśli, uczucia.

I choć od śmierci Marysi minęło ponad 2,5 roku, a od śmierci mamy niedługo minie 10 miesięcy, wspominanie tego, co nas spotkało boli wciąż bardzo, bardzo, bardzo mocno. I chyba tylko wiara w głębszy sens tych dwóch śmierci, w nieznane i nieodczytane, pozwala nam w jakiś sposób zostawić te ”wydarzenia” za sobą i … żyć dalej. I jeszcze ktoś:) Zuzia – gdyby nie ona, jej bycie z nami… wiem, że… nie!… jestem tego pewna, że bez niej, bez jej obecności nie dalibyśmy sobie rady…

Że też to życie ciągle niesie ze sobą bezlik ważnych, życiowych decyzji, które mają być podjęte najlepiej na wczoraj….

Mężowi trafiła się bardzo ciekawa propozycja pracy. Takie zawodowe wyzwanie. Mógłby nauczyć się takich rzeczy, które w jego zawodzie są bezcenne. Po dwóch – trzech latach takiej pracy byłby zawodowo „ustawiony” na resztę życia. Nie ma co ukrywać, że finansowo też polepszyłoby się nam bardzo, bardzo, bardzo….Ale przecież musi być „ALE”…Tym „ale” jest w tej propozycji długa nieobecność w domu. Podobnież pół na pół. Pół roku na wyjeździe, pół roku  w domu. I mój najlepszy Mąż mówi wczoraj tak: „przecież ja nie wytrzymam bez was tak długo”. My bez Niego też!

A jednak choć wstępna decyzja już podjęta to troszkę żal tej szansy rozwoju. Czy w życiu zawsze musi być coś za coś?

Hmmm…

Wciąż słyszę dookoła jaka to jestem mało nowoczesna. Zamiast zostawić Zuzię pod opieką niani lub babci to ja starodawna, nie rozwijam się w ogóle, wzięłam wychowawczy i siedzę w domu z dzieckiem.

Najczęściej słowa tego typu po prostu po mnie spływają. Co kto może wiedzieć o mnie, o moim życiu… Ale jeśli słyszysz to wciąż i wciąż… po prostu robi się nieraz  przykro. Bo ja nikomu nie mówię co ma robić, staram się też nie oceniać jak kieruje swoim życiem, czy podjął dobrą/złą decyzję.

A mnie jest dobrze. Tak cudownie dobrze jak nigdy. I choć czasem wieczorami padam ze zmęczenia to jest to takie wartościowe zmęczenie. Takie pełne dumy, która rozpiera mnie od środka.

Widziałam pierwsze kroki mojej córeczki, słyszałam pierwsze słowa, wspólnie oglądamy ogromne koparki (Zuzia je wprost uwielbia) na pobliskiej budowie, poznajemy nowych ludzi (jak się okazuje małe dziecko znosi bariery, zachęca wielu do podjęcia pogawędki). Tak cudownie się uśmiecha każdego dnia tuż po przebudzeniu, a zaraz potem się do mnie przytula.

Nie, to nie jest stracony czas. To bardzo magiczny czas…

Chyba nigdy sobie z tym nie poradzę. Mijają kolejne dni, kolejne tygodnie, a ja nie potrafię zapomnieć o Mamie i Marysi. Zuzia – cudowna, najwspanialsza, jedyna – bardzo mi je przypomina. Bawiąc, wygłupiając się z Zuzią, zastanawiam się czasami, czemu Pan Bóg nie pozwolił mi doświadczyć takich chwil z Marysią. Czemu byłam tak bardzo wtedy omamiona, zaskoczona(?), czemu mnie nie było przy Niej, kiedy umierała?

Mama… Mama… tak bardzo cieszyła się z narodzin Zuzi, tak bardzo Zuzia cieszyła się na widok Babci. Pierwsze słowo, prócz: „nie”, to było właśnie: „baba”…. Jak sobie poradzić z pustką po Jej stracie? Jak pogodzić się z tym, że nie mam już kogo zapytać, czy dobrze postępuję z Zuzią, poplotkować, a nawet się czasami posprzeczać… Bo nawet sprzeczki z Mamą były wyjątkowe.

Zawsze o takich sprawach gadałam z Mężem, ale teraz… całe dnie w pracy, ciągle szybko, szybko, ja zmęczona, czasami też rozdrażniona… Burknę coś i spać. Wiem, ja nie pracuję, więc On musi trochę nadrabiać. Nie mam do Niego żalu…...

" dziś czuję się jak mrówka gdy ktoś butem zdepcze jej mrowisko, dałeś mi
Panie wiarę w cud, a potem odebrałeś wszystko..."

Dziś? Nie tylko dziś… Czuję się tak codziennie od ponad dwóch lat…

Znowu tu wracam. Chcę gdzieś zapisać te ostatnie chwile. Być może ostatnie chwile spędzone z Mamą. Z moją Mamą.

W listopadzie robiono tomografie. Wszystko dobrze, wszystko czyste. W piątek, w moje urodziny, zrobiono jeszcze raz. Ot, miało być kolejne badanie kontrolne. Niestety. Przerzuty są prawie wszędzie. W tak krótkim czasie, tak wiele się zmieniło. Szpital, ból, nasze łzy, Jej łzy. Szloch Taty - człowieka, u którego nigdy nie widział łez. Od kilku dni jest w szpitalu. Dają leki, pomagają, dzięki czemu ból ucichł. Ból fizyczny. Ból psychiczny boli jeszcze bardziej. Lekarze nie daja szans. A ja nie chcę! Chcę przygotować się na Jej powrót do domu. Na wspólne zajmowanie się Zuzią, wspólne siedzenie... Żeby tylko była...

Cud. Tylko cud, Boży cud może nam pomóc...

Jesteśmy, jesteśmy... Zuzia rośnie, siedzi, ma już dwa ząbki i za tydzień skończy siedem miesięcy:) Aż trudno w to uwierzyć, że już prawie siedem miesięcy jest z nami:)

Mama powolutku dochodzi do siebie. Z każdym miesiącem jest lepiej.

Ja wróciłam do pracy. Pomijając wszelkie mniejsze i większe, codzienne i niecodzienne problemy - chyba jesteśmy szczęśliwi. Choć pamiętamy, wiemy, że dobre chwile są tylko chwilami. Może tym bardziej się więc nimi cieszymy...